Natalia Wierzbicka

Wiersz miłosny pełen rymów i opowiadający o miłości jako o grze, grze pasjans, gdzie mimo, iż kolejno wszystko się układa najczęściej koniec jest porażką. „Pasjans” to piękny wiersz miłosny, który daje wiele do myślenia. Nie jest krótki, więc trochę namyśleć się będzie trzeba, ale naprawdę warto.

Wiersze miłosne mają to do siebie, że czyta się je lekko i przyjemnie, a interpretację bierze się z serca, a nie rozumu. Każdy czyta wiersze miłosne inaczej, odnosząc je do siebie. Jak widzicie wiersz miłosny „Pasjans”?

Według naszej interpretacji podmiot liryczny jest zakochany, ale nieszczęśliwe. Tylko we snach może być blisko ukochanej osoby. Czeka. Czeka aż ukochany wykona wobec niej jakiś ruch. Miłość porównuje więc do gry – w tym wypadku do gry pasjans, widać w niej podmiotowi lirycznemu się nie powodzi. Jakie jest drugie dno tego wiersza? W końcu wiersze miłosne zawsze mają jakiś głębszy podtekst?

To już pozostawiam wam moi drodzy : ) Czytajcie wiersze miłosne i interpretujcie je zgodnie z tym, co mówi wam serce. Przejrzyjcie wszystkie nasze wiersze miłosne – może natchnie was i napiszecie coś własnego? Czekamy na wasze wiersze miłosne wraz z interpretacjami pod adresem sylwia@softform.pl

Bar przy szosie
wróble dziobią
samochody na parkingu

Oglądając telewizję
kłócimy się
w czasie reklam

Mary Partridge

Kolejny krótki wierszyk miłosny, ale za to jak piękny. Ten wiersz miłosny opowiada historię pewnej pary osób, która poznała się w letnie popołudnie w przydrożnym barze przy telewizji. Zwykłe spotkanie, dwojga nieznajomych podczas przystanku. Moment, chwila… „Parę chwil miłości” jak mówi podmiot liryczny w wierszu. Co było potem? Nie wiadomo. Ze słów „parę chwil miłości” może wynikać, iż para więcej się nie spotkała, że zostały tylko wspomnienia spotkania przy telewizji i kłótni przy reklamie – widać była ona bardzo konstruktywna, że zrodziła miłość.

Ile razy my w życiu codziennym mijamy osoby zupełnie nam obce, a jednak pozostające później nam na długo w pamięci? Takie historie pisze również życie, nie tylko wiersze miłosne. Choć wiersze miłosne są piękne i warto je czytać, a także głębiej je interpretować doszukując się wielu znaczeń w nich ukrytych, niekoniecznie tych historyczno-literackich.

Wiersze miłosne są czymś więcej niż to czego uczą w szkole, wykraczają poza szersze ramy i to, że wiersz „Letnie popołudnie” dla jednych ma takie a dla innych takie znaczenie jest czymś normalnym – wiersze miłosne się czuje, głęboko gdzieś się je odczytuje i interpretuje w sercu a nie rozumie.

życie mierzę na trwanie twych pieszczot
trzy noce twoje trwał urlop od śmierci
ułaskawiony skazaniec piłem twe usta
trzy wieki mieszkałem w pałacu twych ud

moja w cichej przystani snu
moja na porannej fali przebudzenia
płynęłaś ze mną daleko od drapieżnej ziemi
na trzy noce ciałem wstąpiliśmy w niebo

Bolesław Taborski

Erotyki to swego rodzaju wiersze miłosne, ale mówiące o miłości cielesnej. Erotyki bardzo często wzbudzają kontrowersje przez to, że są zbyt dosłowne i wręcz wulgarne. „Erotyk” Bolesława Taborskiego nie jest w żadnym stopniu wulgarny. Jest delikatny i w pewien sposób magiczny.

Podmiot liryczny w tym erotyku mów nam o trzech wyjątkowych i niezapomnianych nocach, które spędził z jakąś kobietą. Nocach, których nie potrafi zapomnieć, które były dla niego czymś wspaniałym, czymś co jednak się skończyło. Trzy noce… Aż czy tylko trzy noce?

Czy to był przygody romans? Takich przecież w dzisiejszych czasach jest wiele. Niezależnie od pobudek dla podmiotu lirycznego te trzy noce wiele znaczyły, a my zaś możemy poczytać piękny erotyk i zająć się jego interpretacją. Interpretacja wierszy nie jest sprawą prostą, moim zdaniem każdy powinien odczytać wiersz/erotyk w taki sposób jak go czuje, a nie tak jak mówi kontekst historyczno-literacki.

]]> http://www.wierszyki.biz/erotyki/erotyk/feed/ 6 http://www.wierszyki.biz/wiersze-milosne/ze-o-tobie-zapomniec-nie-moge/ http://www.wierszyki.biz/wiersze-milosne/ze-o-tobie-zapomniec-nie-moge/#comments Thu, 29 Dec 2011 10:52:27 +0000 admin http://www.wierszyki.biz/?p=128 Rozkochałeś moje oczy
Swym czarem,
Zapaliłeś moje oczy
Pożarem…
Spłomieniłeś usta
Całowaniem —
Roztęskniłeś duszę
Ukochaniem…
Wlałeś w żyły swoją krew
Pożogę…
Że o tobie zapomnieć
Nie mogę…

Liliana (Flora Hufnagel)

Kolejny piękny wiersz miłosny, który po tytule sądząc mówi nam o zawiedzeniu się na miłości. Podmiot liryczny nie potrafi zapomnieć, ale chce zapomnieć, co można wywnioskować z tego jak to mówi w wierszu. To jak on mówi sugerują nam wielokropki. Nie kończy, zastanawia się, co sugeruje nam pewien żal.

W ty wierszu miłosnym mamy rymy, ale zapisane w dość niecodzienny sposób. Czytając wiersz od początku do końca układa nam się on w logiczną całość, jednak na wyrywki można wyłapać pojedyncze słowa, które mogą być uważane za słowa kluczowe. Wybierając te słowa możemy zobaczyć, że miłość jest dla podmiotu lirycznego jak ogień – mamy pożar, mamy pożogę, spłomieniałe usta… Mamy uczucie, które rozpaliło podmiot liryczny do tego stopnia, że teraz nie może o nim zapomnieć.

Jak często w nas ktoś wzbudza takie uczucie, które pali nas jak ogień, które staje się coraz większe, ale ostatecznie musimy o nim zapomnieć? Niespełniona miłość boli. Pali nas wewnętrznie i nic nie potrafi jej ugasić. Zostaje żal, zawiedzenie się, uczucie niespełnienia…

Barbara Boissé

Wiersze miłosne czasem mówią o miłości szczęśliwej, a czasem o miłości, która w jakiś sposób się skończyła. Wiersz „Pożegnanie miłości” z pewnością nie należy do tej pierwszej kategorii, gdyż podmiot liryczny mówi tu o co się już skończyło, o tym co pozostawiło po sobie milczenie, które rani niczym kolce róży.

„Pożegnanie miłości” to wiersz wolny, czyli taki, który nie ma żadnych znaków interpunkcyjnych, co znaczy mniej więcej tyle, że mamy tu dość szybkie tempo. Nie oznacza to jednak, że miłość też odeszła tak szybko. Spodziewać się raczej można tego, że był to proces dość długotrwały, dlatego teraz milczenie tak bardzo boli.

Z pewnością wiele ludzi zna to uczucie z autopsji. Niewątpliwie niejedną/niejednego z was również spotkało rozczarowanie miłością, musieliście chcąc nie chcąc się z nią pożegnać, bo to milczenie, tak obcość, brak uśmiechów była jeszcze gorsza niż samotność. Z pewnością wy również tak jak podmiot liryczny poczuliście, że wasze dotychczasowe życie, wasz świat przeszedł na drugą stronę i stał się tylko odbiciem przeszłości, która czasem mimowolnie powraca.

Gdzie mieszka miłość
Nie wiem
Może w uśmiechu
Czasem ją słychać
W śpiewie
A czasem
W echu

Co to jest miłość
Powiedz
Albo nic nie mów
Ja chce cię mieć
Przy sobie
I nie wiem
Czemu

Jonasz Kofta

Wiersze miłosne bardzo często starają się odpowiedzieć na pytanie czym jest miłość, jednak jest to pytanie, na które nie tak łatwo jest znaleźć odpowiedź i dlatego mamy tak wiele odpowiedzi niejasnych, zagmatwanych, na tyle skomplikowanych, że nie każdy potrafi sobie z nimi poradzić.

Wiersze miłosne to dość specyficzne wiersze, bo ich interpretacja jest dużo bardziej skomplikowana i zagmatwana niż w przypadku klasycznych wierszy. Wiersze miłosne chcąc nie chcąc wyzwalają w nas pewne emocje, które w ogromny sposób wpływają na nasze postrzeganie wiersza i w tych emocjach jakoś ulatuje nam kontekst historyczno-literacki, na który tak wielką uwagę zwracają poloniści.

Dzisiejszy wiersz miłosny nosi tytuł „Co to jest miłość”. Podmiot liryczny zadaje w tym wierszu zasadniczo dwa pytania – po pierwsze „co to jest miłość”, a po drugie „gdzie mieszka miłość”. Ze słów wiersza wynika, że podmiotem lirycznym jest kobieta, która na pytanie co to jest miłość odpowiada sobie, że nie wie. Nie wie, ale jest to nieistotne dla niej, bo ważne, że ma przy sobie ukochanego. Podmiot liryczny nie wie też gdzie mieszka miłość – może tu może tam…

Nie zna odpowiedzi na żadne z zadanych sobie pytań, więc pyta ukochanego co to jest miłość, jednak szybko zmienia zdanie i nie chce już słyszeć odpowiedzi, chce jednak mieć ukochanego przy sobie, jednak nie wie czemu.

Tak wiele niewiadomych kryje w sobie to co zwiemy miłością. Choć czasem wydaje nam się, że chcemy wiedzieć czym jest miłość, szybko dochodzimy do wniosku, że przecież to nie jest istotne, istotne jest to, że mamy kogoś przy sobie, kogoś kogo kochamy. Dlaczego nie chcemy ostatecznie wiedzieć co to jest miłość?

Być może boimy się tej odpowiedzi. Boimy się rozczarowania nią, bo każdy ma własne wyobrażenie na temat miłości, a jeśli to wyobrażenie jest różne od tego czym naprawdę jest miłość, to co wtedy? Lepiej, więc jest żyć w słodkiej niewiedzy, pozostawiając takie pytania jak „co to jest miłość” bez odpowiedzi, a to znakomicie potrafią robić wiersze miłosne.

Bożena Orszulak

Dziś wiersz miłosny Bożeny Orszulak, który w zasadzie nie ma tytułu. Nie ma tytułu, jednak mimo to jest on znany i często cytowany. Wiersze miłosne mają to do siebie, że szybko zapadają w pamięć i chce się je powtarzać. Wiersze miłosne są przeróżne, dzisiejszy wiersz mówi nam o miłości, która zastąpiła inną miłość, być może spotykamy się tutaj ze zdradą o czym mogą świadczyć słowa „zrzuciłam ją tylko z siebie pospiesznie jak ubranie w twoim pokoju”. Z drugiej strony możemy tutaj sobie podpiąć miłość do rodziców, którą zastępuje się miłością do drugiej osoby, w tym przypadku mężczyzny.

Wiersze miłosne często podsuwają nam różne interpretacje. W zasadzie każdy może odczytywać wiersze miłosne na swój sposób pomijając kontekst literacko-historyczny. Dzisiejszy wiersz miłosny możemy odczytać a wiele sposobów, choć to bardzo krótka miniaturka. Parę słów zapisanych po sobie, które złożone razem tworzą całkiem ciekawą historię. Historię dwojga ludzi, którzy jakimś sposobem się pokochali i znaleźli się w jednym pokoju. Czy to była prawdziwa miłość, czy tylko pożądanie?

Tego nie wiemy. Wiersz miłosny się kończy. Podmiot liryczny wspomina miłość, która zastąpiła tę miłość istniejącą wcześniej. Jaka była wcześniejsza miłość i na czym polegało to nowe uczucie pozostaje zagadką, tajemnicą, którą potrafi wyjaśnić tylko autorka tekst – Bożena Orszulak.

Erna Rosenstein

Wiersze miłosne to nie zawsze długie wywody – czasem to również tak zwane miniaturki, czyli bardzo krótkie wierszyki miłosne, w których najważniejsze jest to, czego nie widać, co nie jest napisane. Dziś mamy do przeanalizowania wiersz miłosny „We dwoje”, którego autorką jest Erna Rosenstein.

Na początku trzeba by się zastanowić, czy ten wiersz miłosny ma bardziej pozytywny czy negatywny wydźwięk. Jak myślicie? Mamy ciszę, a więc nasuwa się, że ta pary milczy, nie rozmawia ze sobą, ale w drugim wersie jest mowa o tym, że cisza wszystko słysz. Co słyszy skoro para nic nie mów?

Z wiersza dowiadujemy się również, że para gdzieś kroczy, co więcej musi kroczyć. Gdzie kroczy? Przez życie? A może gdzie indziej? Dlaczego musi kroczyć? Mamy tu wielokropek – tzn., że podmiot liryczny każe nam się domyślać. My nie wiemy, co chciał powiedzieć. Może miał na myśli „musimy iść…”  razem, przez życie, bez słowa, itp.

Jeszcze ciekawszy jest wers piąty, gdzie „odjęło nam usta…” Jak i po co odjęło? Częściowo na to pytanie odpowiada ostatni wers, gdzie się dowiadujemy, że nie ma słowa, które to określi. Co określi?

Jak widać ten wiersz jest pełen pytań. Pytań, na które bezpośrednio nie ma odpowiedzi. Tak jak i w życiu się zdarza, nieprawdaż?

O czym jest więc ten wiersz? O miłości? Z pewnością. Miłości łączącej dwójkę ludzi, którzy rozumieją się bez słów, bo słowa są zbyt małe by wyrazić to, czym jest miłość.

]]> http://www.wierszyki.biz/wiersze-milosne/we-dwojke/feed/ 1 http://www.wierszyki.biz/wiersze-milosne/termos/ http://www.wierszyki.biz/wiersze-milosne/termos/#comments Mon, 31 Oct 2011 09:23:50 +0000 admin http://www.wierszyki.biz/?p=93 Trudno tak to powiedzieć
Po prostu, bez drżenia w głosie,
Że miłość w sercu gorącą
Schowałem, jakby w termosie.

Gdy wrócisz — (świat jest okrągły,
Obiegnij go jak najchyżej,
Im dalej będziesz ode mnie,
Tym bliżej będziesz, tym bliżej!).

Gdy wrócisz — (nie możesz nie wrócić,
Co noc o tym myślę bezsennie,
Że jutro znów będę czekał
Na ciebie. Tak jak codziennie).

Gdy wrócisz — może zziębnięta,
Gdy wrócisz — może zmęczona,
Włosy twe będę całował,
Oczy i twarz, i ramiona.

Nie dam ci dojść do głosu,
Róż na twych ustach rozmażę,
Miłością ci usta poparzę,
Jak wrzącą herbatą z termosu.

Marian Hemar

Wiersze miłosne są przeróżne – jedne opowiadają o miłości szczęśliwej, inne zaś o nieszczęśliwej. Jedne wiersze miłosne mówią o miłości wprost, w innych tej miłości trzeba się doszukać. Wiersz miłosny „Termos” z tytułu wcale nie przypomina wiersza o miłości – wydawać by się mogło, że będzie on mówił o tak pospolitej rzeczy jaką jest termos

Termos ten nabiera wartości i całkowicie innego wymiaru oraz znaczenia już w pierwszej strofie, gdzie mamy podmiot liryczny mówi, iż miłość gorącą schował w termosie. Dlaczego ja schował w termosie? Dlaczego my chowamy coś do termosu?

Tak, żeby nie przestawało być gorące. To samo podmiot liryczny pragnie zrobić ze swoją miłością – nie chce by przestała być gorąca, gdy jego ukochanej nie ma w pobliżu i nie może jej w nim rozpalać. Z tego wiersza miłosnego wynika, że ukochana podmiotu lirycznego gdzieś wyjechała, odeszła – nie wiadomo czy na zawsze, czy tylko na chwilę, wiadomo jednak, że podmiot liryczny czeka na nią z tęsknotą. W wierszu podmiot liryczny mówi, że czeka na nią codziennie, że myśli o niej co noc. Czeka by ją znów pocałować i ogrzać tą miłością, którą trzyma w tytułowym termosie.

Czy my również nie zamykamy tak miłości? Bardzo często tak się dzieje w związkach, gdzie są częste rozłąki np. w związku z służbowymi wyjazdami. Chowamy tę miłość, kumulujemy ją, a gdy druga połówka się zjawia nie dajemy jej wytchnienia – przytulamy, całujemy, pieścimy…

Termos… Niby taka prosta rzecz, a jak wiele może znaczyć – jak wielkie znaczenie mogą mu nadać wiersze miłosne.

Coraz częściej mijam cię,
A po wzruszeń świeżych śladach
Znów samotność
Do mnie lgnie
I w głąb duszy się zakrada.

Aleksander Mieżyrow

Dziś mam kolejny piękny wiersz miłosny, który nie ma tytułu, ale mimo to wiele osób go zna i powtarza. Wiersze miłosne to utwory, które szybko zapadają nam w pamięć i które łatwo trafiają do naszego serca. Wiersze miłosne uwielbiają nie tylko fani poezji, ale również i zwykłe osoby, szczególnie te zakochane i o duszy romantyków. Wiersze miłosne nie zawsze opowiadają o miłości szczęśliwej, często mówią o utraconej i nieszczęśliwej miłości, ale mimo to wiersze miłosne są niezwykle piękne i wyjątkowe, za co je tak bardzo cenimy.

Dzisiejszy wiersz miłosny opowiada nam niejako historię znaczenia słowa „kocham”. Podmiot liryczny mówi, że „przed wielu laty, gdy Wymawiano z czcią to słowo” a dziś to słowo jest puste, o czym świadczyć może wielokropek na początku drugiej strofy. Jak często my mówimy, że kogoś kochamy? Bardzo często. Dla wielu z nas to słowo nie ma większej wartości. Jest po prostu słowem, które możemy wypowiadać, gdy wydaje nam się, że coś czujemy. Na początku słowo kocham wydaje się coś znaczyć, jednak z czasem jest zwykłym, bezuczuciowym wyrazem… Podobnie jest w wierszu.

Podmiot liryczny zwraca uwagę na to, że kiedyś go i jego ukochaną łączyła prawdziwa miłość, to słowo kocham cię coś znaczyło, było prawdziwe – ona w nie wierzył i on w nie wierzył, jednak coś się zmieniło… Mimo ciągłego powtarzania słowa kocham pojawiła się pustka, przepaść – kochankowie zaczynają się od siebie oddalać, wszystko się psuje. Kochankowie zamiast iść przez życie razem, mijają się. Chwilowe spotkania, zetknięcia to tylko wzruszenie, po którym zostaje jeszcze większa pustka i samotność, która zżera duszę, serce i umysł, pozostawiając pytanie, gdzie podziała się miłość, gdzie podziało się szczere kocham cię?

Ile razy my doświadczamy tego w życiu. Jesteśmy z kimś, a mimo, że słyszymy słowa kocham cię czujemy pustkę i samotność. Ślepo wierzymy słowom, czułym i kochanym, ale jednak tylko słowom, nie dostrzegając faktu, że już nie kroczymy obok siebie,  a tylko depczemy co najwyżej po swoich śladach, szukając po omacku powrotnej drogi do miłości…